Sert Sözler

Sana sağır olana, sen dilsiz olacaksın.

Hayatta iki şeye dikkat edin; yolda yürürken kavşaklara bir de yüzünüze gülen yavşaklara!

Haklısın güzelim; bizden adam olmaz, aşkı hala kalpte arıyoruz.

Keşke hep çocuk kalsaydım diye üzülme sevgilim. Çoğu zaman gözümde yeterince küçüksün zaten.

Şeytan’ın en büyük dostu, ağzı gevşek, yüreği yavşak olan insandır.

Bütün erkeklere odun diyen kızlar! Her sabah o kadar makyajı ormana gitmek için mi yapar?

Bazı aileler çocukları doğduğunda kulağına isim yerine birkaç kez ‘adam ol’ diye fısıldasaydı, biz de büyümüş hallerini isimleriyle anabilirdik.

Bu dünyada gülmek istiyorsan ya kaderin güzel olacak ya da kafan…

Öyle kendi kendine yanarsın! Bizim kimselere şekil koyduğumuz yok. Ama şeklimiz birilerine koyuyorsa sıkıntı yok!

Bizim aklımızın bile almadıklarını, başkalarının midesi nasıl alıyor anlamadım.

Gidenin arkasından nokta koyun ki gelecek olanın ismi büyük harfle başlasın.

Hayal kırıklığım olup ayağıma batacaksan, bi çekil şöyle kenara!

Kalbimi park yerimi sandın, çık dışarıda oyna!

Çok dostum var benim, yeter ki işleri düşsün.

Boş versene! Aşk mı kaldı artık? Herkes gördüğünü sever olmuş. Ne olduğuna değil ne verdiğine bakar olmuş.

Her haltı yiyip, evleneceği kızın el değmemiş gonca gül olmasını isteyen erkekler, siz hiç b*ka kelebek, çiçeğe sinek konduğunu gördünüz mü?

Hak edene masadan öyle bir kalkıp gideceksin ki; kendisini garsona bahşiş olarak bırakılan bozuk para gibi hissedecek.

Bel altında kalsaydı aklımız, ayaklar altında kalırdı adamlığımız.

Hani derler ya ‘Özün neyse sözün de o olsun’ diye. Ben de diyorum ki; özü olmayanın söyleyecek sözü de olmasın!

Rabbim bizden uzak tutsun, demir paradan daha bozuk insanları.

Kız çocuğu okur mu? diyen adam! Karını hastaneye götürünce bayan doktor baksın demeyi biliyorsun.

Gidişine illa bir isim konulacaksa; “Mal kaybı” diyelim.

Gidene dur demekte neymiş? Asfalt bile dökeriz, maksat rahat yol alsın.

Hamurunu bildiğim insanların şekilleriyle ilgilenmiyorum!

Kimi insan girdiğinde odayı aydınlatır, kimi de çıktığında.

Sigarayı kül tablasına bırakır gibi bırakırım seni.

Sen! Anca benim falanıma filan olursun. Unutma! Kafamı çevirdiğim an yalan olursun.

Güvenme karaktersizin vefasına. Bugün över, yarın söver!

Rakıyı gören suyu, kadını gören yatağı düşünür olmuş. Oysa ne içmesini bilen var ne de sevmesini.

Her iltifata itibar etme! Kurban kesilmeden önce boynu okşanır.

Mazin kirlenmişse lekesi çoksa, güzelliğin neye yarar şerefin yoksa!

Baktın hayatın tadını çıkaramıyorsun, tadını kaçıranı hayatından çıkar.

Hani senin varlığın ‘fifi’ yokluğun da ‘tın’ ya; benim varlığım ‘olay’ yokluğum çok kötü ‘koyar’.

Giden gitmiştir, gittiği gün bitmiştir! Ben gideni değil, giden beni kaybetmiştir.

Unut beni demişsin hiç düşündün mü sevgilim sen hatırlanmaya değer misin?

Bir kez ayrıldıktan sonra tekrar barışmak fayda etmez. Ya g*tü kalkmıştır, ya da sevgisi azalmıştır.

Kanı bozuksa, bahaneyi sütte aramanın âlemi yok ki.

Bazen hayata sağlam bir temizlik gerekir. İçini tüketen aşklara, hırpalanmış dostluklara, yanlış insanlara yol vermek gerekir.

Yeni bulduğun arkadaşları kaleme, eskileri silgiye vurma. Kalemin ucu kalbine batarsa, silginin yumuşak şefkatine muhtaç olursun.

Erkek özlediğini söylemez! Oturur bir sigara daha yakar.

Dostum ya da düşmanım olacaksan, ilk önce şerefli olacaksın!

Nokta koyduysan bir kere, çevirmeyeceksin onu virgüle. Ne soru kalmalı ne de tek bir soru işareti geriye!

Baba parası yiyerek kendini adam zanneden ile sırtındaki yük ile kendini beygir zanneden eşek arasında hiçbir fark yoktur.

İki yüzlü insan pazar tezgâhı gibidir? Öne iyilerini koyar, arkası hep çürüktür!

Kimileri toprak kadar kıymetli, kimileri bir ot kadar değersiz… Herkes bir şekilde yaşıyor işte. Kimileri şerefli, kimileri şerefsiz…

Menfaat çevresinde dost edinen, çile yolunda yalnız kalır.

Turşu kurar gibi, hayal kurmayın her hıyarla!

Ulaşamadığın kadına kaşar demeyeceksin paşam! Biraz delikanlı olup; bu beni aşar diyeceksin! O kadar.

Şerefin kadar konuş desem, sonsuza dek susacak insanlar tanıyorum!

Bir zamanlar ardından bakar ağlardım, şimdi dönüp arkama bile bakmam. Bir zamanlar uğruna dünyaları yakardım, şimdi şerefsizim bir kibrit bile çakmam.

Hayatta üç çeşit insandan kork; dağdan inme, dinden dönme, sonradan görme.

Yeni bir sayfa açtım, içinde sen yoksun. Kalbim barınak değil ki içinde köpekler olsun!

Yokluğumla iyi geçin, çünkü varlığım bir daha olmayacak!

Sen çare arıyorken o bahane arıyorsa, aranacak bir şey kalmamıştır; bırak gitsin!

Ben hiç kimseyi öyle yarı yolda filan bırakmam. Aldığım yere geri iade ederim!

Herkesin kalbimde bir yeri var. Kiminin altı çizili, kiminin üstü!

Gidişini umursamadığım gibi, gelişini de beklemediğim insanlar var!

Bu saatten sonra ben başkasını düşünerek yazarım, sen de üstüne alınarak okursun!

Aşk için edilen yeminler yüzünden sığılmayacak cehenneme!

İnsan herkesi almamalı hayatına; özeli olmayanın, özlemi olmaz!

Hadi kaldır kadehi! Varsa şerefine, yoksa gidişine içelim.

Kafam dağınık olabilir ama kimi nereye koyduğumu asla unutmam!

Herkes kendine yakışanı yapmalıydı, bu yüzden sen de defolup gittin!

“İnsanlık” yazın. Boşluk Bırakmayın. Hiçbir yere göndermeyin. Bırakın sizde kalsın.

Hiçbir savaşta kazanan bir devlet olmadı, biri insanını kaybetti, diğeri insanlığını!

Bazı insanları toplasan da çıkarsan da fark etmez çünkü karakterleri hep ‘Sıfırdır’.