Damardan Sözler

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.