Beni Üzenlere Sözler

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.