Ölüm İle İlgili Sözler

Ölüm eski bir şeydir; ama her insana yeni görünür.

Doğduğumuz zaman dünyaya hiçbir şey getiremediğimiz gibi, ölürken de hiçbir şey götüremeyiz.

Ölmeden önce herkes, neden kaçtığını ve neye koştuğunu ve bunun nedenini, öğrenmeye çalışmalıdır.

Hakikatte ölüm, ruhun aletlerini kullanmasını terk etmesinden başka bir şey değildir, ruhun aletleri ise organlardır.

Hayatta her şey belirsiz, kesin olan mukadder bir şekilde kesin olan tek şey var: Ölüm.

Hiçbiriniz ölüm istemesin, eğer iyi biri ise yaşaması belki iyiliğini arttırır, kötü biri ise belki tevbe eder.

Bir ölüm şerefli olursa en büyük mükâfatı, almış demektir.

Ölümün bizi nerde beklediği belli değil; iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim.

Biz ölülerin kusurlarının ıstıraplarını çekeriz ve faziletlerinin, mükâfatını alırız.

Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de kendisinin öleceğine inanmak istemez.

Ün, gençlik ve gurur… Mezar hepsini alır.

Ölüm bir saniye yakınken hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamanın âlemi ne?

Ölüm, her şeyi eşit yapar.

Ölmüşlerini unutma ki, yarın öldüğün zaman seni de unutmasınlar.

Dünyadaki varlıkların varoluşlarının hakikati, onların sonlu olmasıdır. Bütün sonlular ise gelip geçicidir ve yok olmanın nüvesine sahiptir.

Ölüm, başka bir yaşamın kaynağıdır.

Ölümden kaçmak için attığımız her adım, bizi meğer ölüme götürülmüş anladım.

Oyun bitince şah da piyon da aynı kutuya konur.

Ölüm, bazen bir ceza bazen bir armağan, çoğu zaman da bir lütuftur.

Ey hayat, seni bu kadar kıymetli tutuşum, ölüm sayesindedir.

Ölümü özüne sevdir, nasıl olsa gelecek.

Korkaklar ecelleri gelmeden birkaç kere ölürler, cesurlar ölümü bir kere tadarlar.

Ölüm bu ne hükümdar tanır ne soytarı, herkesi aynı iştahla yutar.

Bir isteğin olduğu sürece, yaşamak için bir nedenin vardır, kesin tatmin ölümdür.

Ölüm olmasaydı, onu icat etmek zorunda kalırdık.

Hiç kimse, kendi ölümüne ağıt yakamaz.

Gençliğimizdeki neşelilik ve karamsarlığa kapılmama hali, kısmen hayat tepesine tırmanıyor ve tepenin öteki tarafındaki ölümü görmüyor olduğumuz gerçeğine dayanır.

Hayattan önce, ölüme hazırlanmalıyız.

Doğduğunda sen ağlamıştın, herkes bayram etmişti. Öyle bir hayatın olsun ki öldüğünde herkes ağlasın, sen bayram et.

Her kalbin çarpıntısı, kendi ecelinin ayak sesidir.

Hiç kimse, bu dünyadan canlı çıkmıyor.

Ölüm size ne sağken kötülük eder ne ölüyken; Sağken etmez, çünkü hayattasınız, ölüyken etmez, çünkü hayatta değilsiniz.

Ölüm olmasaydı, hayat bütün güzelliğini kaybederdi.

Ölüm bir köprüdür, dostu dosta kavuşturur.

Sen hiç ölümün gölgesinde özgürlük yaşadın mı?

Ölüm daima gözünün önünde olsun, o zaman asla adi endişelere düşmezsin ve hiçbir şeyi fazla hırsla arzu etmezsin.

Dünyanın gerçek öncülerinin evi, mezarlardır.

Gerçekte kimse bilmiyor ölümün ne olduğunu, insana verilen en büyük iyiliktir belki ölüm; ama en büyük kötülükmüş gibi korkuluyor ondan.

Ölüm, akıllı bir adamı hiçbir zaman apansızın almaz, o her zaman gitmeye hazırdır.

Ölüm bir defa gelir, fakat hayatın her anında kendisini hissettirir. Ölüm korkusu, ölmek ıstırabından daha ağırdır.

Ölüm hiçbir zaman, iyi karşılanan bir misafir değildir.

Yeryüzünde hüküm süren kuvvet; hayat kuvveti değil ölüm kuvvetidir.

Ölümden ne korkarsın, korkma, ebedi varsın.

Ölüm son uyku değil, son uyanıştır.

Ölüm iyidir, bizi ölüm düşüncesinden kurtarır.

İnsanların bazısı yaşayıp bazısı ölseydi, ölüm dayanılmaz bir acı olurdu.

Erken ölüm yoktur, kadere iman vardır.

Ölümden korkmayan ölmez, ölüm kendine koşanları hiçbir zaman vurmaz.

İnsan, meyvenin çekirdeğini taşıması gibi, ölümü kendi içinde taşımaktadır.

Bütün günler ölüme gider, son gün varır.

Ölüm korkusu, ölümden daha korkunçtur.

Ölümün olduğu bu dünyada hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında.

Ölmemek insanlar için felakettir, başak için sararıp olgunlaşmamak ne ise insanoğlu için de ölmemek odur.

Dünyaya geldiğiniz gün, bir yandan yaşamaya, bir yandan da ölmeye başlarsınız.

İyi geçen bir gün nasıl mutlu bir uyku getirirse, iyi geçen bir yaşam da mutlu bir ölüm getirir.

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?

İnsan ne zaman ölür bilir misiniz; tembellikten, inançsızlıktan ve hayatı yaşamaya değer kılmayı becerememekten.

Centilmen olarak doğmak bir tesadüftür; fakat bir centilmen olarak ölmek büyük bir başarıdır.

Ölümün son iyiliği, bir daha ölümün olmamasıdır.