Ölen Sevgiliye Sözler

Öpemediğin, sarılamadığın, koklayamadığın birini özlemek; ölümü özlemek gibidir. Seni bitirir!

Toprağa giren senmişsin ama ölen benmişim.

Geceler çığlığımı duymuyor yorgun düşüyorum sabaha gözlerim gözlerini arıyor, esir oluyorum hasretine yine çaresiz, uykusuz, mutsuzum en önemlisi bir tanem sensizim.

Belki zaman geçer dedim, sensizliğe zamanla alışırım dedim ama olmadı yapamadım. Ben sensizliğe hiç alışamadım.

Ne olur bu gece rüyalarıma gel ve beni sımsıkı sar. Seni çok özledim.

Allah biliyor sen de bil çok özledim.

Belki o şu an bu şiirimi dinlemiyor ama ben ona bir kez daha demek istiyorum. Seni seviyorum!

Eğer ölüm buysa ölümden korkmamalı senin güzel yüzünde ölüm bile güzeldi.

Sana aşıktım. Şimdi hem sana hem kara toprağa.

İnsan sevdiğinin kıymetini öldüğü zaman çok daha iyi anlıyor. Sen hayatta iken seni bu kadar çok özlemiyordum. Şimdi sen yoksun ben seni çok özlüyorum.

Onun olsun bütün iyi amellerim. Ver elini sevgilim. Toprak koktu ellerim.

Balıkların sevgisini bilir misin birbirlerine dokunamazlar ama sevgilerini hep yüreklerinde hissederler bende şimdi sana dokunamıyorum çünkü sen hep yüreğimdesin.

Bugün de güneş battı, bak bir gün daha yakınız!

Deniz sesimi duyar mı dağlar dinler mi anlatsam seni? Hüzünlüyüm desem çare olur mu gökyüzü salar mı bulutları peşine, ilgilenir mi rüzgâr yardım eder mi seni bulmama.

Üç ömre bedel günler su gibi geçti senin ölümünden sonra. Bildim ki ölümden öte gerçek olamazmış. Özlemin çok ağır.

Bu hayata yorgunum, kırgınım, bu kadere dargınım, küskünüm. Her gün giderek artıyor sana olan özlemim.

Mutluluğa dair ne varsa bu hayatta hepsi sende saklıymış. Yaptığımız her şey seninle güzelmiş.

Sen öldün, ben bittim. Öyle lafın gelişi de değil, önce kalbim, sonra ciğerlerim, midem, beynim… Hepsi senden sonra bitti, ben bittim.

Toprağa giren sen ölen ben!

Büyük bir özlem içinde uyandım yine bu sabah. Sordum kendi kendime bu nasıl hayat? Sen gideliden beri gözlerimde yok uyku!

Şimdi sensizliğin uçurumlarındayım. Girdaplarındayım yalnızlığımın. Yokluğun kaygı. Özlemlerindeyim. Yüreğimin seninle olduğu her yerdeyim.

Sabahları seviyorum, insanları seviyorum, filmleri, şarkıları, kitapları, sıcak ekmeği, kalabalık sofraları, çikolatayı, minicik bebekleri, rüzgârda yaprak olmayı, geceleri yıldız olmayı, yaz gecesinde yağmur olmayı sevdim. Ve en çokta seni sevdim, Hep yokluğunda.

Beni de bekle, sana geliyorum.

Yüzünü öyle özledim ki; seninleyken gözlerimi kırptığım için bile pişmanım.

Seni seviyorum demeyi özledim, kahırlanıp içimi dökmeyi, küsüp küsüp barışmamızı özledim seni kıskandığım günleri, hayallerimin sultanını özledim.

Özlediğim ne sensin ne de bir başkası. Özlediğim gerçekten hissetmeden bana “seni seviyorum” demeyecek biri.

Özlüyorum, hadsizliğimi bağışla. Ciğerlerimde tütüyorsun.

Sen bir kere öldün ben her gün ölüyorum.

Zamanla alışırsın, ölenle ölünmüyor yaşamaya devam etmek zorundasın dediler. Ama ne zamanla senin yokluğuna alışabildim. Ne de sensiz yaşamaya kaldığım yerden devam edebildim. Senin olmadığın bir hayatta nasıl neşeli yaşanır ki.

Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan.

Nefes almak gibi sana ihtiyacım var. Sensizlik çok zor.

Bir anımsın okuyup da bitiremediğim, bir özlemsin yalvarıp da hükmedemediğim, bir sen sensin merhaba deyip de elveda diyemediğim, bir tek bildiğim var sensiz ben hiçim.

Unutulmuyor, yerin dolmuyor sevgilim.

Sıkıntı çekecek kadar gücüm acı çekecek kadar sabrım kalmasa da seni sevecek kadar kalbim her zaman vardır. Hani dağlarda dört mevsim erimeyen kar olur ya; yokluğunda yüreğimden eksilmeyensin sevgi.

Birbirini seven iki kişiden biri ölürse, gerçekte ölen hayatta kaladır. Cemil Meriç

Hani insan ağlamak ister, gözlerinden yaş gelmez. Hani gülmek ister, yürekten gülemez. Hani birini beklersin ama o hiç gelmez. İste o zaman ölmek istersin de ecel gelmez.

Sadece ölen mi hayatını kaybeder? Senin yokluğun ne peki?

Sol yanım çürüdü, sağ yanıma ne kalmış ki?

Geride kalan ölmekten beter olur yaşama sevinci kalmaz gideceği bir yer olmaz sabah uyanmaya bir nedeni olmaz nefes almak yaşamaksa yaşar ama başka bir ismi var onların yaşayan ölüler.

Her duyduğumda içimde dal dal sevginin çiçeklerini açtıran sesini özledim, her şeyden önemlisi dostluğun en güzelini yaşatan seni özledim.

Sen gidince boğazıma dolandı bir kördüğüm. Benimle yaşamaktan mı korktun? Ey uğruna öldüğüm.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın. Yüreğim yanıyor!

Yastığa sarılıp hıçkıra hıçkıra sen diye ağladığım gecelerin günahı cennet kokulu boynuna.

Seniz özlediğim kadar kimseyi özlemedim bu dünyada ve seni beslediğim kadar kimseyi beslemedim bu kadar hasret dolu. Canım sevgilim seni çok özledim.

Üşüyorum kapama gözlerini.